We kennen allemaal het beeld: iets dat groot aanwezig is in een teamoverleg en waar niemand iets over zegt. Omdat het ongemakkelijk is, er iets schuurt, maar het lastig is om precies te zeggen wat. Of omdat je heel goed weet wat er schuurt, maar het niet durft te zeggen. Iedereen voelt het, maar ondertussen gaat het gesprek gewoon ergens anders over.
Dat is een roze olifant in een teamoverleg.
Maar een roze olifant hoeft niet altijd iets ongemakkelijks te zijn. Het kan ook iets zijn dat zo vanzelfsprekend is geworden dat jij en je collega’s het niet meer zien, een manier van werken, een gedachte die al jaren meegaat, een gewoonte waarvan niemand meer weet waarom we het eigenlijk zo doen.
Het kan een kwaliteit zijn. Iets waar jij of je collega’s juist heel goed in zijn en wat, ondanks dat het groot voor je staat, niet meer zichtbaar is. Juist omdat je eraan gewend bent geraakt.
Dat is ook een roze olifant in een teamoverleg.
En juist dat vind ik interessant.
In mijn werk kom ik regelmatig van die momenten tegen. Dingen die zichtbaar of voelbaar zijn, maar waar we met elkaar omheen bewegen. Of juist patronen die zo vanzelfsprekend zijn geworden dat niemand er nog vragen bij stelt. Tot iemand ineens zegt: maar waarom doen we dit eigenlijk zo?
Vaak begint daar iets omdat we iets opnieuw gaan zien. Juist daar wordt de roze olifant zichtbaar.
Dit zijn de situaties die de aanleiding vormden voor het ontstaan van de Roze Olifant in de Kamer. De momenten waarop niet alleen gekeken wordt naar wat zichtbaar is, maar ook naar wat er onder de oppervlakte speelt.
Want organisaties bestaan niet alleen uit processen, structuren en afspraken. Ze bestaan uit mensen, relaties en patronen. Juist die patronen hebben invloed op hoe vrij mensen zich voelen om zich uit te spreken, elkaar aan te spreken en samen te werken. Op hoe goed mensen hun kwaliteiten kunnen zien en inzetten, ruimte ervaren om initiatief te nemen en elkaar kunnen versterken. En uiteindelijk op wat er binnen een organisatie mogelijk wordt.
Deze blog is een plek om die onderwerpen te belichten. Soms naar aanleiding van een actuele gebeurtenis. Soms vanuit een vraag uit de praktijk. Altijd met dezelfde nieuwsgierigheid: wat speelt er werkelijk en wat vraagt om aandacht? Juist door zichtbaar te maken wat onder de oppervlakte speelt, ontstaat ruimte voor beweging.
Een roze olifant kan zomaar het begin zijn van een andere vraag. Van een gesprek dat je eerder niet voerde, van een inzicht dat iets in beweging zet, of van een richting waar je nog niet eerder aan had gedacht.
Daarom zie ik een roze olifant niet zo zeer als een probleem, maar als een vertrekpunt. Een moment om even stil te staan bij wat er al is en om opnieuw te kijken en om te ontdekken wat dat je misschien te vertellen heeft.
Misschien herken je er al één. Iets waar je regelmatig tegenaan loopt. Iets waar iedereen aan gewend is geraakt. Of juist iets waarvan je denkt: hoe kan het dat niemand dit ziet?
Dat kan zomaar je eerste roze olifant zijn, die als vertrekpunt kan dienen om opnieuw te kijken, een gesprek te voeren of een andere richting in te slaan.
